دکتر علی اصغر زارعی نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی و عضو جبهه پایداری انقلاب اسلامی است که سوابق سیاسی و انقلابی‌اش به پیش از انقلاب اسلامی و دوره دفاع مقدس باز می‌گردد. وی از نیروهای فعال و شناخته شده کمیته‌های انقلاب و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در خوزستان بوده و دکترای مدیریت سیستم مهندسی برق و مخابرات دارد که تا قبل از نمایندگی مجلس نیز رئیس مؤسسه مطالعات انرژی بود.

وی در گفت‌وگو با خبرنگاران رجانیوز به سؤال‌های متنوعی در مورد "علت هشدار رهبر انقلاب در مورد تبدیل نشدن انتخابات به چالش امنیتی"، "نقاط ضعف مجلس هشتم"، "سازوکار 6+5 در مجلس هشتم و سازوکار 8+7 برای مجلس نهم"، "علت هزینه کردن برخی از جریان‌ها از علمایی مانند آیت‌الله مهدوی‌کنی"، "برنامه جبهه پایداری در صورت به نتیجه نرسیدن با جبهه متحداصولگرایان"، "علت و خاستگاه تشکیل جبهه پایداری و نقش علما در راه‌اندازی آن"، "بدنه اجتماعی و دلیل تخریب‌ها علیه این جبهه"، "جنس رابطه جبهه پایداری با دولت" و... پاسخ داد.

مشروح بخش اول این گفت‌وگو در ادامه آمده است:

عملا با فرمایشات رهبر انقلاب در نمازعید فطر رقابت های انتخاباتی مجلس نهم آغازشد اما مهم‌ترین بخش سخنان رهبر انقلاب این جمله بود که مبادا انتخابات موجب ایجاد چالش امنیتی در کشور نشود. نظر شما در این زمینه چیست؟

نکات مختلفی در این زمینه وجود دارد. یکی اینکه فضای سیاسی کشور قبل از انتخابات طوری باشد که مورد پسند دشمن نباشد. فضایی نباشد که نیروهای انقلاب و مردم را نگران و دچار سردرگمی و ابهام کند. کسانی که شعارهای انتخاباتی یا بحث انتخابات آزاد را مطرح می‌کنند، باید در چهارچوب قانون حرکت کنند و بحث‌هایی مانند کمیسیون انتخابات انحرافی است.

چنین بحثی الآن در مجلس مطرح هست؟

بله، احساس می‌کنیم آقایان مترصدند در اولین فرصتی که پیش بیاید، در این باره اقدام کنند. حتی فرمایش مقام معظم رهبری را ناشی از اطلاع از این وضعیت می‌دانم، لذا بهتر است خود افراد در این زمینه راه جدیدی نداشته باشند که مثلاً چون داریم به شرایط انتخابات نزدیک می‌شویم، تحت عنوان ایده‌های جدید و اظهارنظرهای آزاد، روش برگزاری انتخابات را به چالش بکشند.

قسمتی از بحث چالشی امنیتی انتخابات هم به بعد از انتخابات برمی‌گردد. اینکه ترکیب مجلس چه باشد، می‌تواند برای کشور یک موضوع امنیتی باشد. این ‌طور استنباط می‌کنم که مقام معظم رهبری این انتظار را دارند که ترکیب مجلس نهم به‌گونه‌ای باشد که دقیقاً در راستای اهداف انقلاب و گفتمان امام و رهبری حرکت کند؛ لذا افرادی که امروز مدعی نامزدی مجلس هستند‌ یا افرادی که برای نامزدی اشخاصی تلاش می‌کنند، باید به این نکته توجه داشته باشند که ترکیب مجلس نهم و خروجی نهایی آن یقیناً باید قوی‌تر از مجلس هشتم باشد، چون مجلس هشتم در حوادثی مثل فتنه 88 نقاط ضعف بسیار برجسته‌ای داشت و دشمن به همین دلیل توانست از آن سوءاستفاده‌‌هایی کند.

تشکل‌ها و انجمن‌ها و بالاخص کسانی که ادعای اصول‌گرایی دارند، باید به نتیجه نهایی مجلس نهم توجه جدی داشته باشند تا خروجی نهایی مجلس، برای کشور، چالش امنیتی ایجاد نکند. اقتضای کار این است که کسانی که می‌خواهند عملکرد نامزدها را ارزیابی کنند، باید شاخص‌ها را با جرأت، شهامت و بسیار دقیق رعایت کنند. مسامحه در ویژگی نامزدهای مجلس و کسانی که قرار است در لیست‌های اصول‌گرایی قرار گیرند، آثار امنیتی فراوانی را برای کشور در پی خواهد داشت.

اشاره کردید که مجلس هشتم در بزنگاه‌ها برآیند خوبی نداشته و مسامحه شده است. این مسامحه‌ها به نظر شما چیست و چه رویکردهایی باید اتخاذ می شد؟

در مجلس هشتم هم نشانه‌هایی از مسامحه دیده می‌شود. افرادی به مجلس هشتم وارد شدند که حتی قبل از حوادث فتنه 88 هم بر اساس مواضع اصولی حرکت نمی‌کردند و لذا در جهت انجام وظایف قانونی‌ خود در مجلس کاری نکردند و بیشتر به مسائل خود و حوزه‌ انتخابیه خود و مسائل جنبی پرداختند و از نمایندگی بیشتر برای حواشی استفاده کردند. برخی از اینها در مباحث اقتصادی هم مشکلاتی داشتند که متأسفانه وقتی نظارتی وجود ندارد، چنین نتایجی اجتناب ناپذیر است.

مثلاً چطور می‌توان پذیرفت که نماینده‌ای در مجلس هشتم در ظرف مدتی کوتاه بیش از ده‌ها بار به سفر خارج برود و تقریباً اکثر سفرهایش هم در چارچوب مأموریت‌های مجلس و کمیسیون نباشد؟ خودِ نماینده با یک شرکت خصوصی هماهنگ می‌کند و به دعوت آنها می‌رود و یا برخی از دفاتر نمایندگی خارجی در کشور با اینها ارتباط می‌گیرند و دعوت‌شان می‌کنند.

به نظر من اینها عدول از اصول است. اگر با حسن ظنّ با این مسائل برخورد کنیم، شاید بتوان این رفتارها را کوتاهی در انجام وظیفه تلقی کرد، ولی اگر واقع‌بینانه برخورد کنیم، نقاط ضعف و آسیب برای کشور و مجلس هستند.

در فتنه 88 برخی دیگر ار نمایندگان هم به اینها اضافه شدند و پای اصول‌گرایی نایستادند. آنان در انتخابات 88 به خاطر اینکه از بعضی از اقدامات دولت خوش‌شان نمی‌آمد و برخی از انتصاب‌های دولت را نمی‌پسندیدند، دچار اشتباه شدند و با کینه‌‌ورزی برخورد کردند و حاضر شدند به قیمت اینکه حوادثی در کشور به‌وجود آید، دولت مستقر آسیب ببیند.

اینها حتی زمانی هم که جمع‌بندی فراکسیون اصول‌گرایان مجلس این شد که در انتخابات از نامزد مشخصی حمایت شود و قبل از انتخابات مجلس در لیست اصول‌گرایان هم بودند، بر خلاف این تصمیم عمل کردند، یعنی حرکت‌های مبتنی بر تک‌روی و کاملاً جدای از جریان اصول‌گرایی را انجام دادند.

الان که به پشت سرمان نگاه می‌کنیم، این رویکردها را به عنوان مسامحه‌هایی که در مجلس هشتم روی دادند، تشخیص می‌دهیم. قسمت‌‌هایی از اینها ناشی از فرآیند شکل‌گیری اصول‌گرایان در مجلس هشتم بود. آن موقعی که ترکیب 5+6 را درست کردیم، این ساختار تا حدودی جواب داد، ولی نقاط ضعف جدی داشت و ما به ‌‌جای اینکه در مجلس نهم این نقاط ضعف جدی را اصلاح و ترمیم کنیم، تمام تجربیات 5+6 را کنار گذاشتیم و جایش چیز دیگری را گذاشتیم...

یعنی یک شرکت سهامی به‌روزتر ایجاد شد؟

بله، دو باره عدد به‌روزی را حساب کردیم و به ساختاری رسیدیم که الان مشاهده می‌کنیم که معایب بیشتری نسبت به قبلی دارد. مشکلات خروجی 5+6 بعد از مدتی خود را نشان داد، در حالی که همین الان معایب ساختار 7+8 را مشاهده می‌کنیم و اصرارمان بر این است که اگر اصلاح شود، ان‌شاءالله برخی از مشکلات کم می‌شوند.

اصلاح شود یعنی چه‌، چه توقعی دارید؟

به نظر من شکل‌گیری مبانی‌ ضروری از ابتدا و با تعجیل و توسط کسانی صورت گرفت که به ‌دنبال فرصت‌طلبی بودند. اگر در 5+6 توافق کردیم که این سه ضلع هستیم و بنشینیم و با هم کار کنیم، منطق درستی داشت. این سه ضلع نشستند و برای حل اختلافات‌شان توافق کردند که یک هیئت داوری انتخاب و به آن تمکین کنند.

اما در 8+7، ابتدا یک هیئت داوری درست کردیم و بعد گفتیم حالا ببینیم چه کسانی مشکل دارند و مشکل از همین جا شروع شد که هیئت داوری به‌‌جای اینکه اجازه بدهد این سه ضلع شکل بگیرند، در آن ساختار هم دخالت کرد. به نظر من کاری که نباید صورت می‌گرفت، این بود که تمام تصمیمات خود را هم بردند و به بزرگان‌مان، حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی و آیت‌الله یزدی عرضه و سعی کردند به‌‌نوعی مجوّزی هم از آن‌ها بگیرند. آیت‌الله مهدوی‌کنی و آیت‌الله یزدی و همه بزرگان و علمای ما که برای شخصیت و سابقه آنها ارزش و احترام قائلیم، با این دیدگاه که هر چقدر همه باشند و وحدت ایجاد شود، بهتر است، حمایت کلانی کردند و در ابتدای امر در ریز مسائل دخالت نکردند. اما در نهایت، تشکیلاتی شکل گرفت و تغییر دادن آن مشکل شد.

من معتقدم در مجلس هشتم این مسامحه‌ها صورت گرفت و این اشکالات وجود داشت. اگر بخواهیم در مجلس نهم چالش‌های امنیتی به وجود نیاید، قسمتی از این امر جزو مسئولیت جبهه متحد اصول‌گرایانِ است که باید تلاش کند این اتفاق نیفتد. یعنی اگر مشکلات بزرگ این ساختار حل نشود، محتمل است نگرانی‌هایی به وجود بیاید. امیدواریم ‌پیش که می‌رویم، این مشکلات هم حل شوند.

شما همان انتقادی را که به ترکیب تصمیم‌گیرنده مجلس هشتم دارید، الان به شکل پررنگ‌تری دارید. آیا الگویی در ذهن دارید که اگر آن را به کار ببندیم، وحدت شکل ‌بگیرد و آفت‌ها، آسیب‌ها و تبعات آن کمتر ‌‌شود؟

یکی از تجربیاتی که در مجلس هشتم در جبهه متحد اصول‌گرایان حاصل و تا حدودی عملیاتی شد و باید همان را ادامه می‌دادیم، این است که در مرکزیت کشور، یعنی تهران که مرکزیت جبهه متحد اصول‌گرایان است، نمی‌توانیم نسخه واحدی را برای همه استان‌ها و حوزه‌های انتخابی بنویسیم. اساساً استان‌های مختلف از نظر اقتضای شرایط اجتماعی و سیاسی و ترکیب جمعیتی و مسائل حقوقی و امثالهم با یکدیگر متفاوتند.

کار درستی که آن موقع انجام شد این بود که اجازه دادیم تصمیمات در خودِ حوزه‌ها گرفته شود، منتهی این تصمیمات از حوزه‌های انتخابی به مراکز استان‌ها و از آنجا به تهران و ستاد مرکزی جبهه متحد اصول‌گرایان می‌آمدند تا مورد بازبینی قرار بگیرند و تأیید شوند.

اشکالی که آن موقع هم داشتیم این بود که وقتی به استان‌ها و حوزه‌ها می‌رفتیم، می‌خواستیم همین مدل 5+6 را عیناً برای آنجاها هم "کپی‌ـ‌ پیست" کنیم. یعنی وقتی به یک استان می‌رفتیم، می‌گفتیم شما 6 را درست کنید و حالا این گروه 6، گروه 5 را درست کند و این گروه 5+6 برای این استان می‌شود و حالا به سراغ حوزه می‌رویم که در عمل دیدیم در شکل دادن این‌ها مشکل داریم.

جالب اینکه امروز که به استان‌ها سفر می‌کنم، می‌بینم در سه چهار سال گذشته، افراد متدین و انقلابی در بسیاری از استان‌ها و کسانی که با گفتمان امام و رهبری هماهنگ‌ هستند، بیکار ننشسته و برای خود ترکیبی را درست کرده‌اند.

اشتباهی که این دفعه نباید بکنیم، این است که بخواهیم کسانی را که بر اساس تجربه‌‌هایشان به نحوی با هم کار و امور را مدیریت می‌کنند، دوباره تقسیم کنیم و هر کدام را در ضلعی قرار بدهیم. درحالی که بعضی از اضلاع ما در حوزه‌ها نه ساختار دارند و نه عضو. ما به اقتضای انتخابات دو نفر را به عنوان عضو فلان مجموعه انتخاب می‌کنیم و بعد هم خداحافظ تا انتخابات بعدی! چنین مواردی در حوزه‌های ما مشاهده می‌شود و این کار درست نیست. ما باید به اقتضای هر حوزه و استان اجازه بدهیم کار خودشان را انجام بدهند. حالا شما می‌‌پرسید پیشنهادتان چیست؟

برای سازوکار اصولگرایی...

الان دیگر فرصت پیشنهاد گذشته و اگر بخواهیم پیشنهادی بدهیم تا شنیده شود و به مرحله اجرا دربیاید، زمان کافی در اختیار نداریم، ولی فکر می‌کنم باید بر اساس تجربیات گذشته، درست پیش برویم؛ به این معنی که ساختار ما در مرکزیت به‌گونه‌ای باشد که ترکیب 7+8 یا 8+9 یا هر عدد دیگری، چهره واقعی اصولگرایی را نشان بدهد و با منشور اصول‌گرایی سازگار باشد و کسی که این مجموعه را نگاه می‌کند، احساس کند که اینها دنبال خودشان و حمایت از جریان ویژه‌‌ای نیستند، بلکه دنبال گفتمان و جریان امام هستند و می‌خواهند کسانی را پیدا کنند که این ویژگی‌ها را داشته باشند؛ حتی اگر این افراد جزو تشکل آنها هم نباشند.

قبلاً در مجلس هشتم در استان‌ها، روش به این شکل بود که اسم‌ها را می‌دادند و می‌گفتند این شخص از فلان مجموعه است و کاندیدای ما فلان آقاست. هفته‌ها بحث می‌شد، چون تشکل رسمیت پیدا کرده و طرف هم عضو شده بود. خیلی‌ها با تعلق تشکیلاتی و عضوی به‌راحتی نمی‌پذیرند که مجموعه‌ای با سطح بالا در تهران یا استان، او را کنار بگذارد و سراغ فردی دیگر برود . مجموعه هم احساس می‌کرد که اگر عضوش ناراحت شود، فردا کارهای شهرستان و استان روی زمین می‌ماند، چون آن عضو می‌بیند که از او کار می‌کشند و موقع انتخابات که می‌شود، افراد دیگری را می‌آورند. اصلاً ماهیت تشکل‌های حزبی این‌گونه است. آنچه که از این مرکزیت انتظار داریم، این است که نباید این تلقی پیش بیاید که هر کسی دنبال سهمی است.

من هم تعبیر حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی را می‌پذیرم که اصول‌گرایی چیزی نیست که تکه و پاره‌اش کنیم و هر کسی برای خودش تکه‌ای را بردارد. برعکس ما دنبال تکه‌هایی هستیم که آنها را کنار هم بگذاریم تا یک ترکیب متشکل زنده و با روح را به نام مجلس ایجاد کنیم، مجلسی که بتواند محکم در مسیر امام و انقلاب بایستد. با توجه به اینکه امور به شکلی که اشاره کردم، پیش رفته، تأمین این ساختار ظاهری و اجرای منشور اصول‌گرایی گام اول این مرحله است، اما اگر می‌خواستم پیشنهاد بدهم که کار از اول چگونه شکل بگیرد، یقیناً با این مورد متفاوت بود.

مثلاً یک پیشنهاد می‌توانست این باشد که کسانی در این سازوکار تصمیم‌گیری قرار بگیرند که خودشان داوطلب نمایندگی مجلس نباشند. در دوره قبل در یکی از استان‌ها ترکیب 5+6 را ایجاد کردیم و اتفاقاً مسئولش یکی ا‌ز آقایان روحانیون و قاضی بود. همان موقع از ایشان پرسیدیم شما می‌خواهید کاندیدای مجلس شوید؟ ایشان صراحتاً جواب نداد. برداشت ما هم این بود که ایشان نمی‌خواهد کاندیدا شود، چون این مجموعه در حوزه‌ای دو نفر را پیشنهاد می‌داد. نهایتاً خود آن فرد کاندیدا شد و از وجهه جبهه متحد اصول‌گرایان برای خود استفاده و به‌رغم مخالفت‌ها ثبت‌نام کرد. جالب اینکه شورای نگهبان هم ردّش کرد! به این ترتیب ما در استان کسی را به عنوان محور جبهه متحد اصول‌گرایان انتخاب کردیم که وقتی ثبت‌نام کرد، شورای نگهبان ردّش کرد و با هزار زحمت و بعد از کلی دوندگی، در لحظات آخر تأییدیه‌اش را گرفت، ولی با این حال باز هم رأی قابل توجهی را به دست نیاورد.

چنین اتفاقاتی نباید مجدداً تکرار شوند. یعنی افرادی که می‌خواهند اشخاص مؤمن، متدین و انقلابی و کسانی را که باید خودشان را چهار سال وقف کشور کنند، انتخاب کنند، باید کسانی باشند که خودشان به هیچ وجه‌ از این قضیه منتفع نباشند، البته نمی‌خواهم این گونه قلمداد کنم که نماینده شدن منفعت دارد. به هر حال نباید کسانی باشند که مدعی نامزدی نمایندگی مجلس هستند لذا به نظر من در این مرحله باید این اصلاحات اصلی را انجام بدهیم تا بتوانیم پیش برویم.

این یعنی، همان مطلبی که در نامه‌اتان به آیت‌الله مهدوی‌کنی نوشته بودید؟

بله. تا زمانی که جبهه پایداری اعلام موجودیت نکرده بود، حقیقتاً کسی ما را به رسمیت نمی‌شناخت. مثلاً آقایان در برخی از جلسات تحت این عنوان که دو نفر هم از "اینها" بیایند، به ما اشاره می‌کردند و این یکی از دلایلی بود که احساس کردیم حتماً باید یک مجموعه‌ای ایجاد شود. این فقط پیشنهاد ما چند نفر نبود، بلکه پیشنهاد بزرگان ما هم بود که عَلَمی که در سوم تیر سال 84 با شعار امام، ولایتمداری، عدالتخواهی، استبدادستیزی، مبارزه با فساد، مبارزه با اشرافیت و ساده‌زیستی بلند شد، باید دو باره بلند شود.

شعارهایی که آقای احمدی‌نژاد مطرح کرد، مقام معظم رهبری فرموده بودند و حضرت امام با همین شعارها محبوب قلوب مردم شد. این شعارها متعلق به فرد خاصی نیست. آقای احمدی‌نژاد این عَلَم را بلند کرد که در دولت نهم تا حدودی بلند بود و در دولت دهم هم که کار شروع شد، در کنار جاده انقلاب که پیش می‌رفتیم ناگهان حرکت این علم متوقف شد، ولی عَلَم هیچ وقت نباید متوقف شود و باید جلو برود. پشت عَلَم باید متدینین، بچه حزب‌اللهی‌ها و کسانی بایستند که در سال‌های 84 و 88 در این مملکت حماسه آفریدند و حد نصابی تاریخی در کشور ما و در انتخابات به وجود آوردند. این نوعی علاقمندی به کشور، نظام، آرمان‌های انقلاب و شعارهای دولتِ مستقر بود، لذا جبهه پایداری با این وضعیت به وجود آمد. دوستان هم ما را دعوت کردند تا در این امر مشارکت کنیم.

پیشنهاد ما این بود که این ساختار 8+7 هم اصلاح شود، چون هدف این است که خروجی این فعالیت‌ها، ان‌شاءالله منجر به شکل‌گیری مجلس نهم با ویژگی‌هایی به مراتب برتر از مجلس هشتم شود که اگر خدای نکرده فتنه‌ای اتفاق بیفتد، بهتر از مجلس هشتم بتواند در مقابلش بایستد و اتفاقات ناپسند مجلس هشتم تکرار نشوند. مذاکراتی هم در این زمینه صورت گرفته، قسمت‌هایی را ‌پذیرفته‌اند و قسمت‌هایی را قبول ندارند. ما هم در این تغییر و تحولات، محورهای اصلی را مطرح کردیم و دوستان در حال پیگیری هستند.

اکنون آیت‌الله مهدوی‌کنی، آیت‌الله یزدی و جمع دیگری از آقایان اصول‌گرا ترکیبی را سامان داده‌اند و ظنّ اکثریت احزاب اصولگرا این است که این ترکیب خوبی است. از سوی دیگر این ترکیب با فرمایشات آقا تناقض دارد اما بزرگان اصولگرا می گویند این ساختار خوبی است و این شما (جبهه پایداری) هستید که دارید اشتباه می‌کنید و بهتر است بپذیرید اقلیتی هستید که دارید اشتباه می‌کنید، چون هم نظر روحانیت را و هم نظر غیرروحانیونی را که خودتان اقرار دارید که بعضی‌هایشان پا به پای انقلاب بودند، قبول ندارید. در این باره توضیح بدهید.

ما نمی‌خواهیم با کسی جدل بکنیم. یا باید به یک نظر جمعی قائل باشیم یا شاخص‌هایی داشته باشیم و خودمان را با آنها محک بزنیم. ما معتقدیم مهم‌ترین شاخص، منشور اصول‌گرایی است. ما منشور اصول‌گرایی را مبنا قرار می‌دهیم و مطابق با آن پیش می‌رویم. آیا در منشور اصول‌گرایی، کسانی که در فتنه عملکرد درستی نداشته‌اند، (نه اینکه لزوماً خودشان آدم‌های بدی باشند)، باید محوریت داشته باشند؟ چطور ‌بپذیریم دانش‌آموز یا دانشجویی که در یک درس نمره خوبی نمی‌گیرد، این نمره باید تا ابدالدهر در کارنامه او باشد و پاک نشود، ولی می‌پذیریم که در کارنامه سیاسی شخصیتی اتفاقی بیفتد و امروز تلاش کنیم این موضوع را جا بیندازیم که این طور نبوده و این تعبیر شماست! درحالی که نمره او و کسانی که در فتنه عملکرد مناسبی نشان ندادند، نمره قبولی نیست. این افراد در طول فتنه هرگز به شفافیت فضا کمک نکردند. نه‌ تنها کمک نکردند، بلکه چند نبش عمل کردند. ما می‌گوییم باید این موارد در نظر گرفته شوند.

این مسائل فقط جلوی چشم من که نیست، جلوی چشم بدنه حزب‌الله هم هست. من یقین دارم اینها خواست حضرت آیت‌الله یزدی و حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی نیست. آیت‌الله مهدوی‌کنی می‌گویندکسانی که در فتنه عملکرد نامناسبی داشتند، نه فقط در ترکیب اصول‌گرایان، بلکه به عنوان نامزد هم قابل قبول نیستند. این گفته باید یک‌جوری عملیاتی شود. حرف ما این است که این را عملیاتی کنید.

دلیل دوم اینکه ما کی گفتیم که حتماً ما باید بیاییم؟ شما چند شخصیت مورد اتفاق و افرادی را که در فتنه و جریان‌ها و حلقه‌های انحرافی به وجود آمده، آزمون درستی داده‌ وشفاف عمل کرده‌اند، به کار بگیرید. پیشنهاد ما هم همین است که فردی را که در آن جریان عملکرد برجسته و خوبی داشته، در مجموعه قرار بدهید. هر چند در شکل‌گیری ترکیب 7 و ترکیب 8 یک‌‌کمی عجله کردند، همان‌ جا هم باید در باره همه افراد این مسئله اعمال می‌شد. ما می‌گوییم این مسئله را که اعمال کنند، کافی است.

اگر اعمال نشود چه می‌شود؟ بحث وحدت و خلوص جدی است. باید وحدت را ترجیح بدهیم یا خلوص را؟

می‌خواهم نکته‌ای در باره سئوال قبلی عرض کنم. می‌گویند دیگران این را قبول دارند. اگر قبول دارند عمل کنند تا ببینند نتیجه‌اش چه می‌شود. اگر فکر می‌کنند جمع متدینین همگی این وضعیت را قبول دارند، ما مطابق تدبیر علمای بزرگ‌مان گوشه‌ای ساکت می‌نشینیم و حرف نمی‌زنیم. آقایان می‌گویند شما باید حتماً بیایید و اگر نیایید، وحدت به‌هم می‌خورد. در حالی که در آن ترکیب، تعداد رأی حرف اصلی را می‌زند. ما که می‌دانیم در ترکیب این رأی نتایج خوبی به دست نخواهد آمد. عقل حکم می‌کند احتیاط کنیم. آیا تضمینی هست؟

آقایان می‌گویند علمای بزرگ و جامعتین هستند. خوب، الان آقایان جلوی چشم علمای عزیز و بزرگوار ما دارند این کارها را می‌کنند. آیا این ترکیب را علما تعیین کرده‌اند یا آقایان؟ در جلساتی که با بزرگان‌مان داشتیم، به این نتیجه رسیدیم که در واقع آقایان اینها را آورده‌ و سعی کرده‌اند با اطلاعات نادرست، ما را متهم کنند که اینها می‌خواهند اختلاف ایجاد کنند و خودشان چه و چه و علمای ما را نگران کنند.

فکر می‌کنیم وحدت لازمه نتیجه خوب است. ما از تفرقه آسیب دیده‌ایم، ولی هیچ‌گاه از وحدت آسیب ندیده ایم. البته وحدت باید در مبانی باشد که وقتی لیست نامزدها در آمد، اولاً مردم به آنها رأی بدهند، ثانیاً اگر رأی آوردند و به مجلس رفتند، آن مجلس چالش امنیتی نداشته باشد.

در گفتگوهایی که با دبیرکل جمعیت ایثارگران و دبیرکل حزب مؤتلفه به عنوان رأس‌های دو ضلع اصول‌گرایی داشتیم، ترکیب 7+8 را ترکیب کامل و جامعی می‌دانند. از آنها سئوال می‌کنیم این ترکیب چه فرقی با 5+6 دارد؟ به نظر می‌رسد فرقش این است که آقایان لاریجانی و قالیباف به عنوان شخص، در اینجا نماینده‌ دارند. می‌پرسیم منطق این کار چیست؟ دو جواب دارند. یکی اینکه این آقایان را آیت‌الله مهدوی‌کنی گفته است که بیایند و بروید از خودشان بپرسید. جواب دیگر اینکه سئوال شما مخلّ وحدت است و به شما چه ربطی دارد؟ در مباحثاتی که با بزرگان اصول‌گرا داشتید، در باره این مسئله چه توضیحی می‌دادند؟

وقتی در جلساتی که با علمای عزیزی که ما را احضار کردند شرکت کردیم، آنها را آدم‌های استوارتر، قوی‌تر و اصول‌گراتر از خودمان دیدیم. آنها هم از لحاظ سابقه سیاسی و تجربه سیاسی و هم از جنبه اعتقادی از ما عمیق‌ترند. در جلسه‌ای گفتند که منطقی وجود ندارد که آقای لاریجانی نماینده داشته باشد. خودشان گفتند که اگر قرار است رئیس قوه باشد، پس قوه قضائیه هم باید نماینده داشته باشد. در مورد رئیس‌جمهور به این صورت است که در حد یک نماینده هم نمی‌تواند حضور داشته باشد و لذا بحث رؤسای قوا و کسانی که در قدرت‌ هستند، منطق ندارد. آقایان هم به ما گفتند اصلاً این رویکرد، مطلوبیت نمی‌آورد. برای شخصی مثل آقای دکتر لاریجانی آسیب‌پذیری می‌آورد که من در انتخابات نماینده‌ای دارم. فردا می‌پرسند جنابعالی چرا در انتخابات دخالت کردید؟ و ایشان هم می‌گوید من دخالت نکردم، بلکه فقط یک نماینده فرستادم. معمولاً نماینده را می فرستند که به جای انسان همان کارها را بکند‌. در خصوص آقای قالیباف هم سئوال‌مان همین بود. پاسخی که دادند این بود که تهران چون شهر بزرگی است، نیاز به کارهای اجرایی است. ما گفتیم مگر در دوره قبلی شهردار تهران در انتخابات مجلس دخالت کرد؟ بدنه حزب‌الله خودشان تبلیغات کردند و کار را پیش بردند و ستادها درست شدند. اصلاً ظاهرش بد است. گفتیم قضیه شهردارهای استا‌ن‌ها چه می‌شود؟ گفتند این موضوع فقط در تهران است. اگر در استان‌ها بود که خیلی بد می‌شد، چون گفته می‌شد شهردارها دارند در انتخابات دخالت می‌کنند. در تهران هم همین اشکال وجود دارد و لذا ما به دوستان گفتیم که این یک اشکال و عیب است.

در جلسه‌ای خدمت تعدادی از نمایندگانی که از هفت نفر آمده بودند عرض کردم من به عنوان جبهه پایداری عرض نمی‌کنم، بلکه به عنوان یک استاد دانشگاه می‌گویم که شما نمونه‌ای را ساخته‌اید و می‌خواهید در کشور تکثیر کنید. قبل از تکثیر به چند نفر نشان بدهید که اشکالی نداشته باشد، ولی منطق حکم می‌کند قبل از اینکه اشکالات نمونه‌ای را که ساخته‌اید، برطرف نکرده‌اید، تولید انبوه را شروع نکنید. گفتم نظر من این است آنچه که به عنوان نمونه و هسته اولیه ساخته شده اشکال دارد و باید این اشکالات برطرف شوند.

این حرف به معنای مخالفت با شخصِ آقایان نیست، حرف ما روی ترکیب این ساختار است. در این میان استدلال‌هایی آورده شد و اواسط قضیه پذیرفتند که اشکالات باید رفع شوند. وقتی ما پذیرفتیم و آنها هم به ما گفتند که قضیه حل است، عده‌ای پیدا شدند و گفتند اگر این آقایان نباشند، آسمان به زمین می‌آید و وحدت به‌هم می‌خورد...

نمی‌خواهیم اسم این افراد را ببرید، ولی منافع آن عده چیست؟

احساس می‌کنم عده‌ای دوست دارند به دست امثال بنده در این تشکل‌ها و جریان اصول‌گرایی، مجلسی به دست بیاید که افراد انقلابی و به تعبیر این آقایان آدم‌های تند حذف شوند. اگر در ترکیب مجلس افراد محکم و مقاومی باشند، فردا آن آقایان با این افراد مشکل پیدا خواهند کرد. ما مخالفیم و اصلاً این اصطلاحاتی را که این آقایان به کار می‌برند- مثل تند- قبول نداریم. اینها می‌گویند تند برای اینکه خودشان خیلی کندند و لذا الان تلاش می‌کنند ترکیب تا حدودی تغییر کند که آن خواسته به ‌هم نخورد. اتفاقاً حرف ما این است که آن ترکیب باید به ‌هم بخورد. یعنی ترکیب رأی مجموعه باید طوری باشد که افراد محکم، انقلابی و پرتوان که برایشان گفتمان امام و رهبری ابهام ندارد و فردا از خودشان "ان‌‌قلت"هایی نخواهند داشت، به مجلس بروند.

اینها روی 7+8 اصرار می‌کنند و آن را لایتغیر می‌دانند و می‌گویند همین است که هست.

ما از اول تا حدودی از این حقیقت عدول کردیم و حداقل‌ها را نوشتیم و مطرح کردیم. اگر احساس کنیم این ترکیب تا حدودی قابل اصلاح هست، در این مسیر کمک می‌کنیم تا ان‌شاءالله وحدت به وجود آید. اگر نشد پیشنهادمان این است که آقایان جلو بروند و ما هم به فعالیت‌هایمان در جبهه پایداری ادامه می‌دهیم. اصلاً جبهه پایداری برای انتخابات تشکیل نشده است. انتخابات نزدیک‌ترین موضوعی بود که به آن برخوردیم. در جبهه پایداری وظیفه‌مان این است که گفتمان امام و فرمایشات‌ مقام معظم رهبری را برای مردم تبیین کنیم. فرمایشات‌ آقا این است که چه کسی باید به مجلس راه یابد. مردم هم بیایند و نمایندگان‌شان را انتخاب کنند. ما هم در جایی که لیست‌های آقایان خوب باشد و احساس کنیم با منشور اصول‌گرایی بیشترین سازگاری را دارد، حمایت می‌کنیم. چرا نکنیم؟ ولی آیا این مطالبه که هر آدمی را که ما گذاشتیم، شما حمایت کنید، منطقی است؟ اگر از ما خواستند در شکل‌گیری لیست بدون اینکه بیاییم، کمک‌شان کنیم، حاضریم کمک کنیم. دیگر ما چه باید بکنیم؟ از آن طرف تحکّم است که حتماً باید بیایید. ما در مقابل چنین تحکّمی از طرف بزرگان و علما و عزیزان‌مان خضوع می‌کنیم. اما مقام معظم رهبری اخیراً فرمودند انعطاف به معنای کوتاه آمدن از اصول نیست. به ما گفته می‌شود شما هم یک کمی انعطاف داشته باشید، ما می‌گوییم انعطاف به معنای کوتاه آمدن از منشور اصول‌گرایی نیست، چون بعداً به مشکل برمی‌خوریم.

علیه ما در رسانه‌ها فضاسازی‌هایی می‌کنند، ولی وقتی که در عمق مسائل می‌رویم، فضای فکری بدنه حزب‌الله چنین نیست.

از سخنان شما این نتیجه را می‌گیرم که شما تحت هیچ شرایطی حاضر به تأیید افرادی که در فتنه ساکت بودند یا خواص مردود یا در فتنه بودند، به اسم اصول‌گرا یا لیست واحد نیستید.

حتی اگر داخل این مجموعه هم بشویم، یقیناً احساس وظیفه و تا حدی که می‌توانیم پافشاری می‌کنیم. اینکه زمانی برسد که تکلیف از ما ساقط شود، بحث دیگری است و شاید وظیفه دیگران باشد که مداخله کنند. شاید زمانی برسد که آن ‌قدر قدرت و اختیار نداشته باشیم، آن وقت وظیفه علما و بزرگان است که کمک کنند.